2026
-------------------------------------------------------------------------
Southern Blues Night
Parkstad Limburg Theater – Heerlen - 28 maart 2026
Southern Blues Night, bluesavond met sterke gevarieerde optredens
Tekst: Louis Lena | Fotografie: Marco van Rooijen
Alle foto’s staan in het fotoalbum Southern Blues Night 2026
In een goed gevuld Parkstad Limburg Theater in Heerlen vond 28 maart de
28ste versie van dit gebeuren plaats. Zoals te doen gebruikelijk waren
er in de schouwburg drie podia. Er zat nogal wat overlap in de
timetable, onvermijdelijk dat er dus keuzes gemaakt moesten worden.
Opmerkelijk: in de grote zaal drie acts die het alle drie nogal intiem
hielden.
Opmerkelijk: in de grote zaal drie acts die het alle drie nogal intiem
hielden. En van die drie sprong Kyshona er bovenuit. Zij vertelde dat
ze ons, het publiek, deelgenoot wilde maken van haar historie en de
daarbij behorende emoties. Ze deed dat niet alleen, maar samen met de
voortreffelijke Rae(vennan) Husbandes. Kyshona vertelde dat ze
Husbandes had gevonden op Amsterdam Centraal. Korreltje zout denk ik,
maar dat doet er niet toe. Het duo voelde elkaar haarfijn aan, zowel in
de zang als op de gitaar. Husbandes soleerde erg mooi en erg gevoelig
door de akoestische gitaar van Kyshona heen. Dat gaf de nummers veel
diepte. De zaal reageerde er ook erg goed op, op wat ‘onverlaten’ na
die duidelijk aan de Hollandse ziekte leden. De opener was ‘On The
Line’. Kyshona vertelde veel over de legacy van haar voorouders, tevens
de titels van haar laatste twee albums: de eerste een studioalbum, de
tweede een live-album (aanraders voor de mensen die van Kyshona hebben
genoten op de Southern Blues Night). De intro van en het nummer The
Echo zelf is misschien wel dé staalkaart van Kyshona. Supergevoelig
gezongen, maar dat gold eigenlijk wel voor het hele optreden.
Ook Cedric Burnside speelde zijn Hill Country Blues in de grote zaal.
Hij speelde eerst drie nummers solo op de akoestische gitaar, daarna
ging het ‘elektrisch’ verder met zijn begeleidingsband van Kody Harrell
op bas en Joe (Joseph) Johnson op drums. De Hill Country Blues heeft
als kenmerk natuurlijk de steeds herhalende stuwende riffs, ondersteund
door een groovy/funky bas- en drumritme. Dus geen makkelijk in het
gehoor liggende twaalfmatenblues, maar bezwerende, hypnotiserende,
doordrammende nummers. En natuurlijk deed Cedric dit goed. Hoe kan het
ook anders als je grootvader (RL Burnside) zo ongeveer de grondlegger
is van deze typische bluesvorm. Misschien wat ongemakkelijk als je deze
muziek in zo’n theaterstoel ondergaat. Ik beleef het liever staand en
meegaand in dit soms duivelse pact.
De grote zaal werd zaterdagavond geopend door Mississippi Macdonald. De
timetable speelde parten. Op de andere stage speelde Studebaker John en
in de Juke Joint The Hoochies. Heb Macdonald een kwartier horen spelen.
Dat klonk prima. Ook hij hield het ‘klein’ in die grote zaal, begeleid
door bas en drums. Goed bij stem, goed op zijn gitaar, maar te kort om
er heel veel meer over te kunnen schrijven, want: Studebaker John met
zijn Belgische begeleidingsband The Shakedown Cadillacs waren er al
vroeg bij.
Studebaker John met zijn Belgische begeleidingsband The Shakedown
Cadillacs deden de aftrap op de Groove Time Stage. Johns laatste album
Jumpin’ From Limb to Limb is pas uit en is prima. Gelukkig hadden
Studebaker John Grimaldi en The Cadillacs voldoende tijd gehad om een
aantal nummers van dit album samen in te studeren. Onder meer Shake
That Thing, Sho-enuff Did en Well Allright van dat album waren te
horen. Gitarist Shakedown Tim Ielegems kreeg alle gelegenheid te
soleren, terwijl het duo Chris Forget op bas en Koen Van Peteghem op
drums de nummers strak bleef begeleiden. Maestro Grimaldi met zijn
herkenbare stemgeluid, met zijn slide en met zijn mondharp: het was
volop genieten. De zaal was niet vol, kwart voor zeven was ook wel heel
vroeg voor zo’n lange avond. Maar zij die er waren deden lekker mee in
de nummers waar Studebaker John de zaal vroeg mee te zingen. En dat
zijn conditie nog prima was, bleek wel uit de lange uithalen. Gelukkig
was er een toegift, maar binnen een uur was het helaas alweer voorbij.
Via Mississippi MacDonald naar de Juke Joint, naar The Hoochies.
De Juke Joint was de hele avond gereserveerd voor de Nederlandse
inbreng. The Suzets uit Roermond hadden het festival geopend. Een heel
compleet gezelschap: blazers, contrabas, toetsen, gitaar en een dijk
van een zangeres. Zij spelen covers maar gieten daar wel een heel eigen
saus overheen. Swingend begin, maar uw schrijver wilde Studebaker niet
missen. Maar The Hoochies dus. Ze gaven zelf al aan dat het wel erg
vroeg was, misschien dat ze daardoor hun albums vergeten waren mee te
nemen. Tsja… Hun optreden in Heerlen viel tussen de International Blues
Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in Polen. Het moest
even op gang komen, toen werd het een spetterend optreden. Back On My
Own, hun recente album, werd vrijwel helemaal gespeeld. Als ik het goed
heb bijgehouden, werd alleen Mary Don’t You Weep niet gespeeld. De band
had er zin in, het plezier spatte er vanaf. Roelof Meijeringh (uut
Ass’n Texas – zoals zanger/mondharmonicaspeler Richard Koster – uut
Grun – hem herhaaldelijk aankondigde) was in bloedvorm, maar dat gold
feitelijk voor alle vier. Hier stond echt een band en niet één muzikant
met een begeleidingsband. Een ijzersterke ritmetandem: Jules van Brakel
op bas en Chiel ten Vaarwerk achter de trommels, de charismatische
Richard Koster op zang en mondharmonica. Moddervet. Die gaan over twee
weken Katowice in Polen op de kop zetten. De Juke Joint leent zich ook
erg goed voor deze band. Er is nauwelijks afstand tussen band en
publiek, iedere noot, iedere podiumbeweging kwam onmiddellijk binnen.
En dat is het mooie van muziek op zo’n avond als de Southern Blues
Night. Het ene moment geniet je van de energie van Studebaker John of
The Hoochies, het andere moment is het adembenemend stil als Kyshona en
Rae Husbandes je deelgenoot maken van hun legacy.
Dan Henrik Freischlader met band (inclusief Hammond), op de Groove Time
Stage. En groovy was het. Blues met hoofdletters. Alles klopt:
gitaarsolo’s, zang, thema’s die bezongen worden. Dat is misschien het
enige puntje van kritiek: alles klopt en daardoor ontbreekt een rauw
randje. Freischlader komt over als een vriendelijke, correcte muzikant.
Snaar geknapt, gitaar naar de geluidsman, gitaar komt hersteld terug.
Geluidsman wordt vriendelijk bedankt. Henrik doet de reservegitaar af,
hangt de herstelde gitaar om en knalt er dan toch weer een nummer uit
(She’s Back van het album Get Closer uit 2007). Publiek uit de plaat en
Henrik zegt: Danke. Beetje rauw, soms even niet netjes – dat mag best.
Het is geen valse bescheidenheid, want dat heeft hij niet nodig, net
zomin als zijn band. Humor heeft hij wel: ze ging weg, Henrik
verdrietig, maar gelukkig kwam ze weer terug (de volgende dag), Henrik
blij. Freischlader heeft inmiddels een omvangrijk oeuvre waar hij uit
kan putten. Hij was achttien toen hij met zijn band begon, twintig jaar
geleden kwam zijn eerste album uit en inmiddels zijn dat er twintig.
Daar ging hij dwars doorheen in Heerlen en wij genoten van zijn
uitstekende gitaarspel en de begeleiding van Leon Mucke (drums), Gregor
Sonnenberg (bas) en Dave Warmerdam (Hammond en toetsen). Binnenkort
verschijnt zijn nieuwe album Precious Time.
Michelle David & The True-Tones sloten af op de Groove Time
Stage. Deze Amerikaanse woont al een tijd in de regio Amsterdam, de
begeleidende True-Tones komen ook uit ons land. Zij gaf met haar show
een shot energie. Dat konden we goed gebruiken na zo’n vier uur lopen,
staan en kijken. Zoals collega Jos in zijn albumrecensie al aangaf:
veelzijdig, een stem die soms aan Diana Ross doet denken. En een band
met alles erop en eraan: stilstaan was geen optie meer. Soul Woman heet
het album, Soul Woman ís ze. Van The Supremes wisselt ze moeiteloos
naar Isaac Hayes in dat titelnummer. Een leven lang muziek – ze begon
op haar vierde al te zingen – met een duidelijke gospelachtergrond.
Michelle David liet die veelzijdigheid horen en is bovendien een
prettig podiumpersoonlijkheid. Genieten, vooral voor liefhebbers van
soul en gospel.
In de Juke Joint helaas maar wat glimpen opgevangen van Five Dollar
Shake, die speelden tijdens Kyshona en Michelle David. Die korte
momenten vragen wel om ze eens uitgebreid te gaan zien. Vooral zangeres
Lucinda Legaspi maakte indruk met haar rauwe stem en een pak energie.
Doctor Velvet sloot de Southern Blues Night af, zoals verwacht:
swingend en puttend uit rhythm & blues uit de jaren zestig en
zeventig.
Conclusie
Southern Blues Night in Heerlen bood een rijke mix van stijlen en
energie. Kyshona ontroerde met haar intieme, gevoelige optreden. Cedric
Burnside bracht hypnotiserende Hill Country Blues. Studebaker John en
The Hoochies zorgden voor rauwe energie. Henrik Freischlader speelde
strak en groovy, terwijl Michelle David & The True-Tones de
avond krachtig en soulvol afsloten.
